تبليغاتX
آتورپاتگان
 

 

 

آمده ام که سر نهم، عشق ترا به سر برم
ور تو بگوييم که ني، ني شکنم، شکر برم

آمده ام چو عقل و جان، از همه ديدهها نهان
تا سوي جان و ديدگان مشعلهء نظر برم

آمده ام که ره زنم، بر سر گنج شه زنم
آمده ام که زر برم، زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا، جان بدهم به دلشکن
گر ز سرم کله برد، من ز ميان کمر برم

اوست نشسته در نظر، من به کجا نظر کنم؟
اوست گرفته شهر دل، من به کجا سفر برم؟

آنکه ز زخم تير او، کوه شکاف ميکند
پيش گشاد تير او، واي اگر سپر برم

در هوس خيال او همچو خيال گشتهام
وز سر رشک نام او، نام رخ قمر برم

مولوی

|+| نوشته شده توسط میثم در یکشنبه بیست و نهم مهر 1386 و ساعت 0:51  
 
 جهان قرآن مصور است

 

        و آیه ها در آن

 

                      به جای بنشینند، ایستاده اند...

 

        درخت، یک مفهوم است

      

        دریا، یک مفهوم است

 

        جنگل و خاک و ابر

   

        خورشید و ماه و گیاه

 

                                                      با چشم های عاشق بیا

 

                                                      تا جــهـــان را تلاوت کنیم

                                   

                                                                       ( سلمان هراتی)

 

-

 

|+| نوشته شده توسط میثم در پنجشنبه بیست و ششم مهر 1386 و ساعت 23:52  
 

 

.

 

بيخود شده ام ليکن بيخودتر از اين خواهم
با چشم تو می گويم من مست چنين خواهم

.

 

 

|+| نوشته شده توسط میثم در چهارشنبه هجدهم مهر 1386 و ساعت 2:26  
 

ای که دایم در پی آرامش جان و تنی
بشنو این قصه حجر دل از آهو ختنی
روزگاری بود آهویی دوان در کوهسار
ناگهان بوی دلاویزی گرفتش در حصار
کوهها سیمین نگار شد بادها مشکین باد
ناف آهوی ختن شد چشمه این کوهسار
از یمین و از یسار عطر فرح بخشی دمید
بی خبر از حال خود هر سو دوید
عطر آن از پوست واز استخوانش گذشت
تا به اعماق دل و جانش نشست
شد مصمم بست و دامن بر کمر
تا که یابد منشا مشکین گوهر
روز و شب در جستوجو ره می سپرد
عاقبت از صخره ای افتاد مرد
جانش اندر واپسین دم می نمود
بوی مشک از ناف خود پیدا نمود


چون به اسرار درون آگاه گشت
جان به جانان دادودل آرام گشت

 

|+| نوشته شده توسط میثم در یکشنبه پانزدهم مهر 1386 و ساعت 0:40  
 
به سوی تو به شوق روی تو به طرف کوی تو
                   سپیده دم آیم        مگر تو را جویم        بگو کجایی  ؟

نشان تو گه از زمین گاهی ز آسمان جویم
                   ببین چه بی پروا     ره تو می پویم         بگو کجایی  ؟

کی رود رخ ماهت از نظرم نظرم
               به غیر نامت کی نام دگر ببرم
                   اگر تو را جویم         حدیث دل گویم          بگو کجایی ؟

به دست تو دادم      دل پریشانم          دگر چه خواهی
فتاده ام از پا            بگو که از جانم      دگر چه خواهی

یک دم از خیال من     نمی روی ای غزال من
         دگر چه پرسی زحال من

تا هستم    من اسیر کوی توام     به آرزوی توام
                 اگر تو را جویم           حدیث دل گویم            بگو کجایی؟
 

به دست تو دادم دل پریشانم دگر چه خواهی
فتاده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی
 
 
 
-----
 
بوی رمضون بپیچه تو هوای شب پاییزی خیابونای تنهایی ...
 
  آخ که تو این شب مهتابی چقد دلم لک زده برا بارووون ...
 
 
 
 
|+| نوشته شده توسط میثم در پنجشنبه پنجم مهر 1386 و ساعت 1:49